Imagoschade: nou en?

130913 Imagoschade plaatje

 

Informatiebeveiliging is eng – daarover zijn organisaties en instellingen het eens. En omdat het eng is, doen we er zo weinig mogelijk aan: stel dat er zaken aan het licht komen waar we iets mee zouden moeten: brrrr, eng!

Alleen onderwerpen als integriteit (van personen) en imago (van organisaties) worden als eng, maar wel noodzakelijk om te beheersen gezien: imagoschade wordt gezien als hét killer instrument om de continuïteit van een onderneming of overheid negatief te beinvloeden.

Maar: is het nou werkelijk zó erg? Moet een onderneming of overheid zich nou werkelijk zó druk maken om zoiets onmeetbaars als imagoschade? Natuurlijk is het niet fijn als je medewerker een dossier in de trein laat liggen; of als je kader een PC bij het grofvuil zet; of als patiëntendossiers op de stort opduiken – maar wat is nou feitelijk de schade aan het imago van de onderneming?
Is dat te meten? Bestaan die organisaties of overheidsonderdelen dan nu niet meer? Blijven de klanten weg? Hebben die klanten überhaupt een keus?

Imagoschade. De krant, de media. We zien het allemaal, smullen van De Wereld Draait Door, en zijn gepast bang voor het moment dat wij daar zelf zitten. Hoewel, gepast: imagoschade – nou en?